
*I love the city life, but I'll always be a small town girl at heart.
*I never regret a thing, it's a wasted emotion
*I live life to the fullest each day. I've seen that life is just too short not to take chances.
*I am outgoing and i do crazy stuff especially when i'm with my friends
*I love taking pictures and writing on my blog so that someday, I can say these words to myself:
"..I have lived a happy life."
*I don't let things bother me or get in my way..I will succeed because I know I will.
*I am a risk-taker; what's the sense of making mistakes if you can't learn from them?
*Nothing could go wrong if I just follow my heart
*What doesn't kill you will make you stronger and tougher.
*-AD ASTRA PER ASPERA-; TO THE STARS, THROUGH DIFFICULTIES*
This is ME. Like me or Hate me. Either way this is my page and you chose to be in here.
that's all i can say...just read my posts to know more about me
This is my page so please behave here!
Constructive Comments are very much appreciated
If you can't follow my SIMPLE rules here...better leave and do your own thing.
enjoy your stay!!!
___ JOAN ___
Bestfriend Marielle
Lara Desiree
Cindy
Roseann
Fei
Kei
Gagay
Athina
Grazie
Akisha
Joan
Kim
Bestfriend Medz
Trisha
Sherilyn
Lara
Clayton State University
St. Philip Benizi Catholic Church
University of Santo Tomas
Quezon City Academy
5 POSITIVE:
* maaasahan
* open-minded
* friendly
* masayahin
* honest
After that, kain na naman. Kuntsinta (tama ba ung spelling?) yung kinain namin. Naglnis na naman kami ng table and then, umakyat sa room. Pahinga daw muna. Nakipagkwentuhan ako sa friends ko. Nakatulog ako. Di ko alam kung ilng oras ako natulog(sa tingin ko sandali lang yun). Nagprepare na ako kasi alam ko na marami pa kaming activities. Ang ingay ng boys kasi sabay-sabay silang naligo.
Bumalik kami sa session hall. Nagkaroon ng activity kung saan ibibigay namin ung kandila sa taong gusto naming magthank you or sorry. I cried. After that, dinner na. In fairness, ang sarap ng ulam. Nakakatuwa kasi tinatawag naming NANAY si Carlyn. Siya kasi yung naglalagay ng pagkain sa plate namin. Ang bait din nila Peter at Krista kasi nilalagayn nila ng water yung baso ko.
After nun, I took a bath tapos bumalik na kami sa session hall Nagdrawing kami ng kamay and answered some questions... here's mine:
Greatest gift from God: Life
Source of strength: God
Persons/things that you treasure most:
Pinaghiwa-hiwalay kami ni kuya Alfred. I'm in group no. 3 together with Krista, Paul, Ruth, Richard, Gerhart, Aiko and Trisha. May kasama kami para mag-guide sa amin. We form a circle and pray. Nagpakilala si kuya Val. He's a seminarian (if that's the right word for that) and taking up philosophy. We shared some stories. May nakaka-iyak. May nakakatawa. May nakakatakot. Dati akala ko kilalang-kilala ko na ung mga classmates ko dahil araw-araw ko silang nakakasama pero hindi pala. Marami pa pla akong hindi alam tungkol sa kanila. At dati, akala ko din na kaiangan ng mahabang panahon para LUBUSANG makilala ang isang tao pero nagkamali ako. Tulad ni kuya Val na sandali lang namin nakasama pero parang kilalang-kilala na namin sya. I'm grateful to meet such a wonderful person like him and I'm looking forward to see him again. SANA...
Bumalik na kami sa session hall at nakilala namin si kuya Carl (seminarian din). Sabi niya, kung sinong inaantok... pwede nang lmabas at matulog. Pero walang lumabas. He let us close our eyes and meditate us. Pinatay nila yung ilaw. Nung una hindi ako naiiyak pero nung nagtagal na, humagulhol na kami. I guess all the girls cried pero di ako sure kung lhat ng boys ay umiyak din. Namaga yata yung mata namin. After nun, pinatulog na kami. Nakatulog ako agad kasi kaka-iyak ko lang. Kahit maingay ung ibang girls, nakatulog pa rin ako. Ilang beses akong nagising. Putol-putol yung tulog ko.
Maaga kaming nagising. Wala pa yung bell, naligo na kami. Ayoko yatang mahuli sa pagligo. Inayos ko na yung bag ko. Nagbell na kaya bumaba na kami sa session hall. Pinagawa kami ng sulat for our parents tpos nagbreakfast na kami. Pagbalik naming sa session hall, nagkaroon ng mass. Binigyan kami ng candle after nung mass. Pinatay yung iaw at isa-isa naming sinindihan. Makipagpalitan daw kami ng candle at magbigay ng message sa isa't isa. Umiyak na naman kami. Natanggap namin ung letter from our parents. Sabi ni kuya Alfred, itago daw namin yung candle at sulat para remembrance.
Nagpaalam na kami kay kuya Alfred at nagbigay ng message sa min yung adviser namin.
Umuwi kaming masaya... sana makabalik ulit ako dun. Para kasing pagbabalik loob yun kay God. Ang gaan ng pakiramdam. Sana lahat ng tao makapunta dun at ma-experience din yung ginawa namin. Isa yun sa pinakamemorabe na nangyari sa buhay ko at hinding-hindi ko yun makakalimutan.
jOaN :)
SMILE...you're with me!